50 yıl sonra aynı uçakla buluşmak!

  • 05/10/2014 09:34

ABD'de iki yıllık pilotaj eğitimimi tamamladıktan sonra 1958 yıl Ağustos ayında Merzifon 142'nci (şimdiki 151'inci) F-86 Av/Önleme filosuna atanmıştım. ABD Uçuş okulundan mezuniyetimin ve ilk filoya katılışımın 50'nci yılı olan  2008 yılında bu iki olayı çok özel bir şekilde  kutlamak mutluluğuna eriştim. Bu iki mutlu olayın birincisi ABD'de uçuş okulundan mezuniyetimin 50'nci yıldönümünde, mezun olduğum sınıf tarafından Dayton-Ohio'da tertiplenen  kutlama toplantısına katılmam; ikincisi de  İlk uçuş birliğim olan Merzifon'da filoya katılışımın 50'nci yılına denk gelen filo gecesine katılma mutluluğunu yaşamamdır.

ABD Hava Kuvvetleri sadece kendi pilotlarına değil, NATO ülkeleri ile diğer ikili anlaşma yaptığı ülkelerin öğrenci pilotlarına da uçuş eğitimi vermektedir.  Yılın belirli periyotlarına göre planlama yapılırken, öğrencilerin mezuniyet yılı dikkate alınarak uçuşa başlayan her sınıfa ayrı bir isim verilmektedir. ABD San Antonio şehrindeki Lackland Hava Üssü'nde bulunan Lisan okulundan mezun olduktan sonra, başlangıç eğitimi için T-34 ve T-28 pervaneli uçakların bulunduğu Texas eyaletindeki Hondo Üssü'ne  katıldığımızda, sınıfımızın isminin 58-J olduğunu öğrendik.

Mezuniyetimizin 40'ncı yılı olan 1998 yılının başlarında bir gün uçuş okulundaki sınıfımızın kıdemlisi Amerikalı Üsteğmen James Koonce (ABD Hv.Kv.'den Albay rütbesiyle emekli olmuştu) isimli arkadaşımızdan bir e-mail gelince çok şaşırdım. Pervaneli uçaklarda başlangıç eğitiminden mezun olduktan sonra jet tekamül eğitimi için gittiğimiz Mississippi eyaletinin Greenville Üssü'nde T-33 eğitimi görürken Üsteğmen James Koonce bizim sınıfımızın kıdemlisiydi. Mezuniyetimizden sonra aradan geçen 40 yıl içinde kendisiyle hiç bir temasımız olmamıştı.

Kıdemlimiz bizim email adreslerimizi Hava Kuvvetleri kanalından tespit etmek becerisini göstermişti. Sınıf kıdemlimiz, mezuniyetimizin 40'ncı yılını kutlamak için Amerika'da bir kutlama gecesi tertip ettiklerini ve 58-J sınıfından adreslerini buldukları pilot arkadaşlara bunu duyurduklarını bildirdi. Ben Hava Kuvvetleri'nden emekli olduktan sonra görev aldığım NATO'nun Lüksemburg'da bulunan NAMSA Lojistik Merkezi'nde bulunmam sebebiyle ABD'deki 40'ncı yıl kutlama toplantısına katılmam mümkün olmadı ama kıdemlimize gönderdiğim emailde eğer 58-J'nin 50'nci mezuniyet yılı kutlama toplantısını tertip ederlerse mutlaka o toplantıya katılmak istediğimi bildirdim.

On yıl göz açıp kapayıncaya kadar geçti ve 2008 yılının başında sınıf kıdemlimiz gönderdiği emailde, 58-J sınıfının 50'nci Mezuniyet Yılı toplantısının ayni yıl  Nisan ayı içinde Ohio Eyaleti'nin Dayton şehrinde tertiplendiğini bildirdi. Dayton şehrinin seçilmesinde, o şehrin yakınındaki Wright Patterson Hava Üssü'nde  bulunan ABD Hv.Kv.Lojistik Komutanlığı'ndan 58-J sınıfının tertipleyeceği yıldönümü toplantısı için  destek alınacağını ve ayrıca dünyanın en büyük havacılık müzesi olan ABD Hava Kuvvetleri Ulusal Hava Müzesi'nin burada bulunmasının tercih sebebi olduğunu davet yazısında belirtti.

Hondo Hava Üssü'nden bir fotoğraf...

YILLAR SONRA BİR ARADA

1956 yılında Hava Harp Okulu'ndan mezun olup İzmir - Gaziemir meydanında kısa süreli uçuş eğitimimizi tamamladıktan sonra  pilotaj eğitimi için ABD'ye beraber gittiğimiz sınıf arkadaşlarım Kaya Ergenç (Emekli Hv.Tuğgeneral) Öner Dinçer (Emekli Hv. Korgeneral) ve ben, 50'nci yıldönümü kutlama toplantısına katılmaya karar verdik ve Dayton - Ohio'ya gittik.

Amerikalı sınıf kıdemlimiz mezuniyet kutlamasına katılacaklarını bildiren sınıf arkadaşlarımız için Hava Müzesine yakın bir yerde bulunan bir otelde rezervasyon yaptırmıştı. Otele giriş yaptığımızda resepsiyonda bize üzerinde 58-J sınıfımızın amblemi ve ismimizin yazılı olduğu bir yaka kartı verdiler. Ayrıca 50'nci yıl kutlaması için gelenlerin, akşam saat 19.00'da otelin kokteyl salonunda toplanacağını bildirdiler. 

45 PİLOT BULUŞTUK

Kokteyl salonunda yıllar sonra arkadaşlarımızla karşılaşmamız hepimizi heyecanlandırmıştı. Toplantıya 45 pilot arkadaşımız katılmıştı. Bazı arkadaşlarımızın eşleri de toplantıya katılmışlardı. Düşünün, 50 yıl önceki mezuniyet töreninde pilot brövelerimizi taktıktan sonra herkes birbirine veda etmiş ve aradan geçen 50 yıl boyunca hiç karşılaşmamışsınız ve ilk defa bir araya geliyorsunuz! Bu duyguları anlatmak gerçekten çok zor!

Otel resepsiyonunda bize verilen isim listesini incelediğimde, Mississippi / Greenville Jet Eğitim Üssü'nde T-33'lerde eğitim görürken uçuş hattının brifing salonunda yan yana masalarda oturduğumuz en yakın arkadaşım Philip'in toplantıya katılacağını öğrenmiştim. Makedonya asıllı olan bu Amerikalı arkadaşımın Türklere karşı ayrı bir sempatisi vardı. O zaman İngilizcemi ilerletmemde Philip'in bana çok emeği geçmişti. Ben çocukluğumdan beri müziğe çok düşkündüm ve radyolardan devamlı çalan popüler şarkıları dinlerdim. O yıllar Elvis Presley ile Paul Anka'nın yıldızlarının yeni yeni parladığı yıllardı. Bu iki sanatçının söylediği şarkıları çok severek dinler ama şarkıların sözlerini bir türlü anlayamaz ve bu şarkı sözlerini çok merak ederdim. İşte arkadaşım Philip anlayamadığım bu şarkı sözlerini kendisine sorduğumda bıkıp usanmadan onların anlamlarını bana izah etmeye çalışırdı.

Ohio'da bulunan Hava Kuvvetleri Müzesi, geniş uçak koleksiyonu ile dünyanın en büyük havacılık müzesi.

HAYATIMIZDAN GEÇEN 50 YIL

Kokteyl salonuna girdiğimde kalabalık arasında ilk olarak gidip o arkadaşımı buldum. Kendisi sima olarak pek değişmemişti. Sarıldık, kucaklaştık. Bizimle bir araya gelen diğer arkadaşlarımızla beraber koyu bir sohbete daldık. Herkes birbirine filo günlerinden hatırlanan  müşterek anılarımızı, 50 yıl içinde yaşadıklarını, evliliklerini, çocuklarını ve uçuş hayatlarını anlattılar. Philip sohbet esnasında arkadaşlara benim müziğe  olan merakımdan ve kendisine şarkı sözlerinin  anlamlarını sorduğumdan bahsedince doğrusu hafızasına çok şaşırdım. Kendisine yıllar önce sabırla bana şarkı sözlerinin anlamlarını izah ettiği için bir kere daha teşekkür ettim.

Kıdemlimiz çok iyi düşünmüş ve fotoğraflarımızın bulunduğu mezuniyet kitabını beraberinde getirmişti. Birbirini tanımakta zorluk  çekenler, karşısındakinin yaka kartındaki ismiyle mezuniyet kitabındaki fotoğrafına bakıp birbirlerini kolayca tanımışlardı. Arkadaşlardan kimisinin saçları tamamen dökülmüş, kimisi oldukça göbek bağlamıştı. Belki dikkat etmişsinizdir, aradan ne kadar uzun yıllar geçerse geçsin, insanın fiziki görünüşünde pek çok değişiklikler olabiliyor ama gözlerin rengi ve bakışları hiç değişmiyor ve kişiyi tanımak mümkün oluyor.

Ertesi akşam hemen yakınımızda bulunan Hava Müzesi'nde akşam yemeği tertip edilmişti. Ben Hava Müzesi'ni Hv.Kv.Lojistik Başkanı olarak 1983 yılında  Wright Patterson Üssü'ndeki ABD.Hv.Lojistik Komutanlığında tertiplenen F-16 İkmal Bakım Sözleşmesi'ni imzalamak için geldiğimde ziyaret etmiştim. O zaman, bütün bir öğleden sonramı harcayarak ancak gezebildiğim  müzenin hemen girişinde büyük bir kafeterya bulunduğu ve orada yemek yediğim aklımda kalmıştı. Herhalde sınıf yemeğimizi o büyük kafeteryada düzenlemişlerdir diye aklımdan geçiriyordum.

Bizi akşam yemeği için Hava Müzesi'ne götürmek üzere tahsis edilen iki otobüse bindik ve müzenin girişindeki kafeteryanın önünde otobüslerden indik. Önden giden kıdemlimiz kendisini takip etmemizi söyledi. Kafeteryanın önünden geçip müzenin içine doğru ilerlemekte olan kıdemlimize, yemeği kafeterya salonunda yemeyecek miyiz diye sorunca bana: "Yemeği yiyeceğimiz  yer herkes için büyük bir sürpriz olacak" dedi. Biraz daha ileriye, uçakların sergilendiği bölüme geçince gerçekten, bizi ne kadar büyük bir sürprizin beklediğini gördük. ABD Hava Kuvvetleri büyük bir incelik gösterip jest yaparak emekli pilotlarının 50'nci mezuniyet yılını kutlamaları için tertipledikleri bu özel gecede, onların hizmet yıllarında uçtukları uçaklarla iç içe, bir arada, karşılıklı, yan yana olmaları için Hava Müzesi'nde savaş uçaklarının sergilendiği bölümü emekli pilotlarına yemek salonu olarak tahsis etmişti.

YILLAR SONRA AYNI UÇAKLARIN ALTINDA

Uçakların bulunduğu bölümde isimlere göre düzenlenen masamızın numarasını salonun girişindeki levhaya bakıp öğrendik. Kaya Ergenç, Öner Dinçer, ben ve diğer üç arkadaşımızla beraber masamızın başına geldiğimizde. bir F-86F tipi uçağın tam karşısındaki masada oturacağımızı görmeyeyim mi! İlk göz ağrım F-86 uçağını yıllar sonra birden karşımda görünce heyecanlandım, çok şaşırdım, ve gözlerime inanamadım!

Mississippi, Greenville Üssü Jet Eğitim Filosu'nda T-33'lerden mezun olup pilot brövemizi aldıktan sonra, Arizona'nın Williams Hava Üssü'ndeki atış okulunda 50 yıl önce Harbe Hazırlık eğitimi gördüğümüz F-86F uçağı, işte şimdi 50'nci mezuniyet yılını kutladığımız bu özel gecede oturduğumuz masanın tam karşısında bütün güzelliğiyle sanki bana bakıyor gibiydi!  Acaba bu bir rüya olabilir miydi? Hayır, rüya değildi! Uçuş okulundan mezun olduktan sonra harbe hazırlık eğitimi gördüğüm F-86F uçağının tam karşısında bulunan masada arkadaşlarımla bir arada 50'nci mezuniyet yılını kutlamam, hayatımda yaşamış olduğum en büyük  mutluluklardan biri olmuştur.